Według wszelkich znaków na niebie i ziemi… imprezę zainauguruje czwartkowy, biletowany koncert Nocnej Zmiany Bluesa w patio UM. W jego ramach odbędzie się świętowanie 30-lecia istnienia zespołu oraz wręczenie Złotej Płyty za – nagrany w styczniu – 2010 krążek „Koncert w Suwałkach”. NZB mają towarzyszyć goście, w gronie których być może znajdzie się skrzypek Jan Błędowski.

W czasie piątkowo-sobotnich śniadań bluesowych i wieczornych koncertów klubowych zobaczymy między innymi: Innes Sibud Band i Ritę Engedalen & Backbone. Mówiono też o duecie Przytuła & Kruk, ale nie wiem czy wystąpią…

W ramach koncertów towarzyszących zagrają między innymi: Gagarin Brothers oraz Elżbieta Mielczarek Blues Band. W planach była Zdrowa Woda, Blues Sounds i Why Ducky, ale na oficjalnej stronie nie figurują…

Na koniec o najważniejszym. Na scenach głównych wystąpią: Cedric Burnside Project, Randall „Big Daddy” Webster, Dżem, B. B. & The Blues Shacks, Buddy Whittington Band, Dwayne Dopsie & The Zydeco Hellraisers oraz Eric Burdon & The Animals. Słyszałem jeszcze o Fredericu Chapellierze…

Koncert amerykańskiego zespołu Pat Smillie Band zorganizował suwalski ROKIS wspólnie z kwartalnikiem „Twój Blues”. Sekstet wystąpił w składzie:

Pat Smillie – śpiew
Charles Crane – gitara, śpiew
Terry Charles – bas
Arthur „Sambo” Irby – perkusja
Ashley Stevenson – śpiew
Tina Howell – śpiew.

Uwagę skupiali na sobie Crane oraz Smillie i to nie tylko dlatego, że stali w najlepiej oświetlonej części sceny Jeżeli chodzi o samego lidera, to od razu w oczy rzuca się to, że śpiewa całym sobą. I choć nie dysponuje imponującą – oględnie mówiąc – posturą, głos ma jak należy. Blues w wykonaniu Pat Smillie Band posiada sporą dawkę soulu.

Włącz pokaz slajdów

ZPAV przyznał status Złotej Płyty krążkowi Nocnej Zmiany Bluesa i Jana Błędowskiego „Koncert w Suwałkach”. Zarejestrowany 15 stycznia 2010 roku w suwalskiej restauracji Na Starówce występ został zorganizowany między innymi za sprawą inicjatywy śp. prezydenta Suwałk, Józefa Gajewskiego. Artystycznym asumptem do powstania płyty było wzbogacenie brzmienia Nocnej Zmiany Bluesa dźwiękami skrzypiec Jana Błędowskiego. Co prawda skrzypce nie stanowią w instrumentarium NZB żadnego novum, ale należy jasno powiedzieć, iż – mieszkający od ładnych paru lat w Niemczech – skrzypek to muzyk nietuzinkowy. I to właśnie dzięki Błędowskiemu muzyka Nocnej Zmiany Bluesa zyskała nowy sznyt.
„Koncert w Suwałkach” ukazał się na rynku zaledwie kwartał po nagraniu. A latem 2010 roku Nocna Zmiana Bluesa wraz z Błędowskim dała parę wspólnych koncertów – w tym na Suwałki Blues Festival.
Płytę nominowano do Fryderyka 2011 w kategorii album roku – blues.
Co prawda nakład 5000 egzemplarzy kiedyś wzbudzałby uśmiech, ale takich czasów dożyliśmy…

Suwalski Festival gościł dotychczas wiele bluesowych diw oraz instrumentalistek, ale żadnej z nich nie udało się jak dotąd przebić na główną scenę w roli gwiazdy wieczoru. Żadnej oprócz Any Popovic.
Ana i jej band zamykali tegoroczny SBF (po ich koncercie grano już tylko w klubach) i zamknęli bardzo pozytywnie. Bohaterkę (a właściwie gwiazdę) wieczoru poznaliśmy nieco wcześniej na konferencji prasowej.
Zgodnie z zapowiedzią koncert rozpoczął się utworem Slidehow z najnowszej płyty artystki – Unconditional. Warto wspomnieć, że płyta nie była jeszcze dostępna w sprzedaży, więc mieliśmy okazję wysłuchać kilku utworów przedpremierowo. Poza nowościami, Ana Popovic zaprezentowała mieszankę swojej dotychczasowej twórczości, w której nie zabrakło bluesa klasycznego, nowoczesnego, delikatnego ale też i drapieżnego oraz dodatków charakterystycznych dla innych gatunków muzycznych.
Koncert Any to nie tylko muzyka, ale także show. A było na co popatrzyć i podziwiać, bo urodą i wdziękiem została obdarzona w tej samej mierze co muzycznym talentem. W lokalnej prasie napisano potem, że „ze sceny kipiało seksem” … a my staliśmy tuż pod sceną
Pozostali muzycy tworzący band nie odstawał od liderki ani scenicznie ani muzycznie (może tylko nie kipieli seksem), tworząc jeden zgrany zespół – Ana Popovic Band.

Włącz pokaz slajdów

Ana Popovic jako jedna z niewielu wykonawców na SBF miała zorganizowaną konferencję prasową. Trudno się dziwić, bo jest to przywilej gwiazd. Konferencja odbyła się w jednej z sal Domu Nauczyciela, a Ana pojawiła się wraz z tłumaczą, która przedstawiła artystę i wygłosiła kilka zdań tytułem wprowadzenia. Potem głos zabrała Ana i odpowiadała na pytania dziennikarzy. Szersze opisywanie przebiegu konferencji jest zbędne, gdyż mamy dość obszerne (mimo, że nie pełne) nagranie z przebiegu spotkania – zapraszam.

Włącz pokaz slajdów

Jako pierwszy zagrał zespół Flesh Creep. Po wysłuchaniu końcówki jego występu mogę tylko pluć sobie w brodę, że się spóźniłem. Co prawda było owo spóźnienie przeze mnie zaplanowane, ale się przeliczyłem. Myślałem po prostu, że kolejność podmiotów wykonawczych będzie… odwrotna. Niech pewni hip-hopowcy do woli układają sobie rymy o suwalskim bluesie. Ja powiem jedno: naprawdę z przyjemnością słuchało się akustycznego – i bezperkusyjnego – oblicza Flesh Creep. Tajemnicą poliszynela jest fakt, że każdy koncert suwalsko-ełckiej formacji może okazać się tym ostatnim. Wydaje się bowiem, że Piotr Karpienia, za sprawą występu w „Mam talent”, ma szansę wypłynąć na szersze wody i zwolnić miejsce przy mikrofonie. Nie muszę dodawać, że naprawdę trudno będzie go zastąpić kimś innym…

Jako druga wystąpiła sejneńsko-suwalska Gaz Blues Grupa. Gdyby zagrała jako pierwsza byłoby pewnie ok. A tak ludzie zaczęli uciekać. Sorry za złośliwości, ale nie mogło być inaczej. Zbyt dużo nietrafionych dźwięków. No i ten wokal męski. Rozumiem, lider ma swoje prawa, ale skoro dokooptowało się Agatę Patołę, to powinno się ją częściej do mikrofonu dopuszczać. I tyle na temat.

Włącz pokaz slajdów

Jedną z gwiazd Suwałki Blues Festival 2011 był holenderski wirtuoz gitary – Julian Sas, który na głównej scenie wystąpił ze swoim bandem: Tenny’m Tahamatą na basie i Rob’em Heijne na perkusji.
Mimo skromnego trzyosobowego składu obejrzeliśmy niezwykły koncert, okraszony solowymi popisami Sasa i magią oprawy świetlnej. Na kilkugodzinne blues-rockowe szaleństwo składały się autorskie kompozycje i odświeżone standardy, porywające suwalską publiczność (video #2).
Julian Sas opisując na swoim blogu pobyt w Suwałkach, wspomniał o długiej podróży, którą zrównoważył udany koncert, dzikie tłumy pod sceną, dobry klimat i smaczne jedzenie.

Włącz pokaz slajdów

Z ręką na sercu przyznaję, że z mocno mieszanymi uczuciami przyjąłem w lutym wiadomość, że jedną z gwiazd Suwałki Blues Festival będzie Shakin’ Dudi. Oczywiście Ireneusz Dudek zasłużenie jawi się jako żywa legenda polskiego bluesa – i jako muzyk, i jako animator – ale wolałbym jednak zobaczyć jakiś jego skład bluesowy, niźli zespół o proweniencji rockandrollowo – pastiszowej.
Stylistyka stylistyką, ale doprawdy – zresztą podobnie jak w przypadku Perfectu – ciężko się do czegoś przyczepić. Zespół z werwą wykonał swoje największe przeboje; nawet te nielubiane przez samych muzyków – jak „Och, Ziuta”. Czasami Shakin’ Dudi nie brzmiał wcale rockandrollowo – pastiszowo, a jak najbardziej bluesowo. Czy to jednak dziwne jak się spojrzy na skład zespołu? Na przykład takiego Irka Głyka zalicza się do czołówki polskich pałkerów. Zresztą publiczność festiwalowa miała sposobność zapoznać się z jego warsztatem rok temu, kiedy to wystąpił w patio Urzędu Miasta w dwóch formacjach: Anthimos Apostolis Trio i Krzak.
Dudek ma kawał głosu i nienaganną dykcję, rzecz ważną przy takich tekstach; notabene autorstwa gitarzysty Dariusza Duszy, który zaczynał karierę w pierwszej połowie lat 80. w… punkowej Śmierci Klinicznej.

Więcej zdjęć: Wojtek, noka

Włącz pokaz slajdów

Francusko-belgijski skład zaprezentował stylowy, akustyczny blues. Do słuchania takiej muzyki musi być nastrój, a ja go nie miałem. Czyli mówiąc innymi słowami: nie poczułem przysłowiowego bluesa. Może w innych miejscu (kameralnym bardziej) i innych warunkach (nie przy świetle dziennym) byłoby całkiem inaczej.

.

Włącz pokaz slajdów

Tak się nieszczęśliwie złożyło, że wszyscy związani z niniejszym blogiem wybrali się na konferencję prasową Any Popovic, która (konferencja rzecz jasna, a nie Serbka pokrywała się z występem Juwany Jenkins. Wraz z Benvolio zdążyłem – dosłownie rzutem na taśmę – na ostatni kawałek Amerykanki. Niewątpliwie szkoda, bo już po tak małym wycinku występu Jenkins dało się wywnioskować, iż pełna werwy wokalistka doskonale rozumie się z czeskim The Mojo Band

.

Włącz pokaz slajdów